Grace Kelly – księżna Monako

16.09.2014

Grace Patricia Kelly, a właściwie Grace Grimaldi, księżna Monako, księżna Valentinois, markiza Baux, ale też amerykańska aktorka, urodziła się 12 listopada 1929 w Filadelfii w Stanach Zjednoczonych. Była trzecim z czworga dzieci syna irlandzkich emigrantów, murarza Jacka Kelly’ego i jego żony Margaret. Ojciec, trzykrotny mistrz olimpijski w wioślarstwie, zaszczepił w niej ducha współzawodnictwa i wiary we własne siły.

Grace od najmłodszych lat wykazywała zainteresowanie aktorstwem. Uwielbiała zabawę w teatr – potrafiła całe dnie spędzać w łóżku z lalkami, którym przydzielała role i odgrywała je, zmieniając tembr głosu. Jednak rodzice nie bardzo byli zadowoleni planami córki – nie chcieli, żeby została aktorką. Przez lata uczęszczała na zajęcia z baletu, ale musiała zrezygnować z powodu wysokiego wzrostu (miała 170 cm). Uczęszczała do szkoły zakonnej i otrzymała rygorystyczne wychowanie.

Jej uroda zniewalała. Już wieku 15 lat miała za sobą kilka oświadczyn. Zawsze ciągnął się za nią tłum wielbicieli. Uwielbiała flitować, rodzice sami zachęcali ją do tego. Grace podobali się jednak dużo starsi i nieosiągalni mężczyźni. Być może miało to związek z trudną relacją pomiędzy nią a ojcem, o którego miłość i uwagę wciąż zabiegała.

Do kina w baletkach

W maju 1947 ukończyła Stevens School w Germantown i postanowiła spełnić swoje marzenie o karierze kinowej. Aby się usamodzielnić, wyjechała do Nowego Jorku, gdzie najpierw pracowała jako fotomodelka. Potem wzięła udział w audycji Amerykańskiej Akademii Sztuki Dramatycznej i tak zaczęła się jej aktorska kariera. Zaczęły się duże role na Brodway oraz w programach TV emitowanych na żywo. W 1951 roku nakręciła swój pierwszy film, Czternaście godzin, w 1952 – W samo południe u boku Gary’ego Coopera. Po filmie Mogambo otrzymała już nagrodę Złotego Globu oraz nominację do Oscara za drugoplanową rolę żeńską.

Największym sukcesem okazał się jednak film Dziewczyna z prowincji, za który otrzymała Oscara w 1955 dla najlepszej aktorki. Film doczekał się również sześciu innych nominacji do Nagród Akademii Filmowej, sama Kelly otrzymała też brytyjską nagrodę BAFTA dla najlepszej aktorki zagranicznej. Do tej nagrody Kelly nominowana była również za rolę w filmie Alfreda Hitchcocka M jak morderstwo.

Królowa, która została księżną

Pierwsze spotkanie Grace Kelly z przyszłym mężem, 31- letnim księciem Monako, Rainerem, zostało niejako zaaranżowane przez media. Kelly była jedną z najważniejszych postaci amerykańskiej delegacji na festiwal filmowy w Cannes w 1955 roku. Podczas pobytu została zaproszona do sesji zdjęciowej w Pałacu Monakijskim z księciem. Rainier był kawalerem poszukujący żony. Na swoje szczęście – w odpowiednim czasie spotkał Grace.

W styczniu 1956 roku Rainier i Grace ogłosili zaręczyny, w kwietniu odbył się „ślub stulecia”. Grace otrzymała tytuł Jej Książęca Wysokość Księżna Monako. W ceremonii uczestniczyło czterystu gości, w tym reprezentanci zagranicznych delegacji Nie była to jednak ceremonia rodem z Kopciuszka. Istnieją głosy, że to nie nagłe uderzenie strzały amora pchnęło Rainera do małżeństwa, ale podupadające Monako i pusty skarbiec księstwa. Grace zaś, wedle opinii znajomych, uwiodła wizja księcia z bajki i założenia z nim rodziny.

Bajka pryska

Grace, już podobno, trzy miesiące po ślubie, odkryła, że książę ją zdradza. Co niedziela pod pozorem meczu odwiedzał wieloletnią kochankę, francuską aktorkę. „Królowa ekranów”, która dla księcia plan filmowy ( Rainer nie chciał, żeby zajmowała się nadal aktorstwem) zamieniła na rauty i działalność charytatywną, w pałacu poczuła się jak w złotej klatce. Jej słabość do alkoholu szybko stała się powszechnie znana. Z czasem wygląd księżnej zaczął się zmieniać. Nadmiar alkoholu i brak umiarkowania w jedzeniu sprawił, że księżna przestała przypominać kobietę, jaką była przed ślubem.

Kelly założyła fundację AMADE Mondiale zajmującą się integracją moralną i fizyczną oraz dobrym samopoczuciem dzieci na całym świecie, bez względu na rasę, narodowość, religię i przynależność polityczną. Obecnie prezesem fundacji jest córka księżnej, Karolina Grimaldi.

Szukała pocieszenia w ramionach innych mężczyzn – m.in. Franka Sinatry. Grace marzyła o powrocie do kina, ale gdy Hitchcock w 1963 roku zaproponował jej rolę, Rainier nie zgodził się by grała, gdyż scenariusz zawierał kilka erotycznych ujęć. Do końca pozostała w niej tęsknota za kinem i poczucie niespełnienia. W 1982 roku, na kilka miesięcy przed nagłą śmiercią, powiedziała w wywiadzie: „Wciąż mam swój stary zestaw do makijażu, jeszcze z Amerykańskiej Akademii Teatralnej. Leży gdzieś zakurzony na dnie szafy. Może pewnego dnia znów go wyjmę. A może nie.”

Tragiczna śmierć księżnej

13 września 1982 roku księżna Grace wraz z córką, księżniczka Stefanią ucierpiały w wypadku samochodowym. Grace, mająca 52 lata, doznała ataku apopleksji i straciła panowanie nad autem, które stoczyło się w przepaść. Księżna trafiła do monakijskiej kliniki, a przeprowadzone badania wykazały u niej uraz mózgu. Podłączono ją do aparatury podtrzymującej życie. Mózg księżnej przestał jednak funkcjonować i następnego dnia odłączono ją od aparatury. Córka księżnej odniosła niewielkie obrażenia, nie uczestniczyła jednak w pogrzebie.

Wraz z maleńkim księstwem, płakał po Grace Kelly cały świat.

@ śledź nas na instagramie
powrót do góry